Resava - Manastira Manasija

By
Manastir Manasija Manastir Manasija

Beljanica je kraška planina na istoku Srbije. Ime je dobila po belim, stenovitim vrhovima koji se upadljivo izdižu iznad padina obraslih gustom bukovom šumom. Na južnoj strani planine izvire reka Resava. Na najvećem delu svoga toka reka protiče kroz guste šume. Zbog nebrojenih resa koje se nadvijaju nad vodom, reka je dobila ime Resava. U svom izvorišnom delu Resava protiče kroz prašumu Vinatovaču. Kanjonski deo Resave je dugačak oko 25 kilometara. Nedaleko od ušća Kločanice u Resavu, nalazi se naselje Lisina. Tu se u Resavu uliva rečica Vrelo. Kratkog toka ali bogata vodom rečica pravi jedan od najlepših vodopada u istočnoj Srbiji.

 

Vodopad Veliki buk je posebno lep u prolećnom periodu kada je dotok vode intezivniji. Tada on toliko prska da mu je praktično nemoguće prići sa donje strane. Rečni kanjon se od Lisine polako širi do mesta gde se reci sa u Resavu sa leve strane uliva Resavica. Tu se reka ponovo probija kroz kanjon uporedo sa rudarskom prugom koja dolazi od rudnika uglja Resavica. Tek kod manastira Manasija reka ulazi u široku kotlinu i od Despotovca teče polako ka Velikoj Moravi.

Biser resavskog kraja a i ukupnog srednjevekovnog gradjevinarstva Srba je manastir Manasija ili Resava, kako su ga nekad nazivali. Koliko je ovaj manastir bio poštovan najbolje pokazuje podatak da su Srbi sve ostale manastire nazivali nemasija, odnosno da oni nemaju sjaj Manasije. To je bila poslednja monomentalna gradjevina srpske države koja se osipala pred naletima Turaka. Manastirska crkva je posvećena Svetoj Trojici i gradjena je od 1406 do 1418 godine. Ktitor manastira, despot Stefan Lazarević je zadužbinu opasao debelim zidovima sa jedanest velikih kula.

Manastir Manasija je odmah po izgradnji postao centar srpske kulture. U manastiru je radila čuvena Resavska, prepisivačka škola. Pored Konstantina Filozofa i Grigorija Cembalka u manastiru je stvarao despot Stefan. Tu je on napisao svoje čuveno delo Slovo ljubve. Iako je od dvehiljade kvadratnih metara crkvenih fresaka ostala tek jedna četvrtina, slike Sveti ratnici i Uspenje Bogorodice najbolje pokazuju vrednost Resavske renesanse. Nekad je ovaj kraj nazivan Reasavska Sveta Gora jer se u blizini nalazilo dvanest manastira. Manastir Manasija i Ravanica Kneza Lazara, oca despota Stefana Lazarevića su obnovljene i sačuvane od zaborava.

Kučajske planine su zbog svog kraškog sastava prošarane nebrojenim pećinama. Od 150 značajnijih samo je desetak proučeno. Najpoznatije su Radoševa, Pejkova, Resavska pećina i Velika atula. Od njih je samo Resavska pećina dostupna posetiocima. Njen pravi naziv je Divljakovačka pećina jer se nalazi na obodu istoimenog polja koje začudo, ne deluje ni malo divlje. Do sada istraženi pećinski hodnici su dugi oko 4500 metara ali je za posetu uredjeno samo 800 metara.

Tekst: Dragan Bosnić

Share on: Post on Facebook Facebook
Twitter Twitter
  • Email to a friend Email to a friend
  • Print version Print version
  • Plain text Plain text
Share on: Post on Facebook Facebook
Twitter Twitter

Tagged as:

Istocna Srbija, pećina, Resavska pecina, Manastir Manasija, Manastir Ravanica

Rate this article

3.00