Osečina

Opština Osečina nalazi se u zapadnoj Srbiji, u kolubarskom okrugu, sa leve i desne strane magistralnog puta Valjevo - Loznica u brdsko planinskim predelima i dolinama gornjeg i srednjeg toka reke Jadar i njegovih pritoka. Opština Osečina nalazi se na 32 km severozapadno od Valjeva, odnosno na 130 km jugozapadno od Beograda i oko 160 km južno od Novog Sada preko Šapca i Valjeva, na nadmorskoj visini od 210 m.n.v. i pored plodnih rečnih dolina, obradivog zemljišta, voćnjaka i šuma na živopisnom brdovitom području, zahvata planinske pašnjake, nepristupačne kamenite goleti i četinarske šume na visinama do skoro 1.000 metara.

Pored degustiranja tradicionalnih proizvoda, a posebno šljive maline i kupine kao i domaćih proizvodaod ovog voća, Osečina turistima nudi boravak u seoskim domaćinstvima, ali i sportsko rekreativne sadržaje: otvorene bazene isportske terene na otvorenom i zatvorenom prostoru u centru mesta.

Najznačajniji spomenici u Osečini su pećina Kamenjača u Tuđinu koja je bila naseljena u starijem kamenom dobu (paleolitu), rimski most na reci Ljubovađi, spomen obeležja u Bratačiću iz Prvog srpskog ustanka, crkva brvnara u Skadru iz 18. veka, stara crkva u Osečini sa kosturnicom stradalima u Prvom svetskom ratu, crkva u Peckoj sa spomen obeležjem borcima Druge moravske divizije u Prvom svetskom ratu i Vladislavu Ribnikaru, osnivaču Politike i memorijalni centar u Gornjem Crniljevu posvećen potpukovniku Milenku Panteliću, pilotu srpske vojske poginulom u mato agresiji 1999. godine.

Seoski turizam se u Podgorini, kako ove prostore zovu lokalni stanovnici, razvija pored rečnih dolina, voćnjaka, šarenih njiva i šuma na brdovitom području. Preporučujemo za vikend boravak porodicama sa decom gde će deca uživati u igrama bez ograničenja, majke imati mogućnost da na licu mesta posmatraju pripremanje zimnice (i naravno napune svoj kućni špajz ovim delikatesima napravljenih od organski gajenog voća, povrća i mesa po vrlo pristupačnim cenama), a očevi se mogu pridružiti majstorima u pravljenju nadaleko poznatih rakija od šljiva. Ovakvi tereni su se pokazali kao izuzetni za odmor i uživanje u potpunim miru i nezagađenoj okolini, duge šetnje kroz idilične netaknute podgorske pejzaže uz stara tradicionalna jela napravljena od svežih namirnica koje imamo tu na dohvat ruke.

U nekim domaćinstvima se proizvode retki specijaliteti od mangulice, a to je stara srpska rasa svinja koje se hrane isključivo voćem, povrćem i žirom i koja od svih domaćih životinja na svetu ima najmanji procenat lošeg holesterola!

Pešačka tura počinje kod kanjona reke Ljubovađe koji se stapa sa okolnim stenjacima i posle kraćeg pešačenja se stiže do starog rimskog mosta. Nastavlja se autobusom do Proslopa odakle nastavljamo peške ka Tisoviku. Uspon ka vrhu Jelik je od 610 do 770 m.n.v. Potom se spuštamo kroz selo Skadar uz predah u seoskom domaćinstvu uz domaće sokove od malina i kupina i predivan pogled na okolne visove Sokolskih planina i Medvednika. Tu se nalazi i Skadarska crkva-brvnara iz 1725. godine. Ukupna dužina pešačkog dela ture je 8 km. kojim se savladava uspon od 160 metara za oko 3 sata.

Rakija se ubraja u najkvalitetnija i najraznovrsnija svetska alkoholna pića. Postoji preko 100 vrsta, od svih mogućih kombinacija voća, šumskih plodova, lekovitih trava... U ovom kraju zbog reljefa, nadmorske visine, sastava terena i vlažnosti fantastično rađaju i visokog su kvaliteta šljiva, malina i kupina pa je i logično da rakija iz bakarnih kazana pod budnim okom starih iskusnih majstora bude vrhunskog kvaliteta. Takođe vam se nudi mogućnost da pečete rakiju sa majstorom uz meze i vrhunsku staru rakiju, pa da kasnije dođete po tu istu rakiju pošto odleži u hrastovom buretu! Tura sa posetom nekoliko domaćinstava koja je bave gajenjem kvalitetnog voća i pečenjem vrhunske rakije je pravi boemski izlet u svet jedinstvenog hedonizma. Probajte jednom i poželećete ponovo!

Sarajevski atantat na austrougarskog prestolonaslednika Franca Ferdinand izvršen 28. juna 1914. godine, shvaćen je u Beču i Berlinu kao dobar povod za otpočinjanje već dugo pripremanog rata čiji je stvarni razlog bila nova kolonijalna podela sveta. Austro-Ugarska to koristi kao povod za objavu rata Srbiji 28. jula 1914. Osečinski kraj je bio pozadina treće armije na čijem čelu je bio generalom Pavle Jurišić Šturm. Odatle su ratnim materijalom snabdevani položaji na Ceru i organizovan prevoz ranjenika. Cerska bitka je vođena od 16. do 20 avgusta na širokom prostoru planine Cer u kojoj je herojska srpska vojska izvojevala protiv Austro-Ugarskih snaga prvu savezničku pobedu u Prvom svetskom ratu. Srpska vojska je u ovom kraju nanela Austro-Ugarskoj vojsci više poraza: u Markovića zabranu u Gunjevcima, u Saldatovića zabranu u Bastavu na Jelinoj glavi i Cerovoj glavici u Dragijevici. Neprijatelj je potisno srpsku vojsku do Valjeva i dalje prema Kolubari, Mionici, Maljenu i Suvoboru, ali je zahvaljujući genijalnoj strategiji Živojina Mišića u Kolubarskoj bici koja je vođena od 16.novembra do 12.decembra 1914., pobedila i povratila izgubljene položaje.

Spomenici stradalima tokom ratovanja i okupacije u prvom svetskom ratu se nalaze: na brdu iznad crkve u varoši gde je 2006. godine sagrađena spomen kosturnica poginulima u borbama u okolini i umrlima od epidemije tifusa u zimu 1914.-1915., i spomen kosturnica podignuta na mestu vojničkog groblja kod crkve u Peckoj u kojoj se nalaze kripte sa posmrtnim ostacima ratnika druge moravske divizije. U porti crkve se nalazi spomenik Vladislavu Ribnikaru, osnivaču Politike koji je poginuo u pomenutim borbama i spomenik borcima druge moravske divizije.

Spomenik koji se nalazi u samom centru Osečina posvećen je braći Dimitriju i Gligoriju Nediću i 200 njihovih hajduka koji su ostali sami u borbi protiv nadmoćnije turske vojske na Čokešini 16. aprila 1804. godine. Izginuli su boreći se do poslednjeg čoveka čak i kada im je ponestalo municije. To je prvi veliki poraz srpskih ustanika.

Stara crkva u Osečini je s početka 18. v. posvećena Sv. Vaznesenju Gospodnjem. Zidana je od kamena, a pokrivena drvetom. Turci su je više puta palili a Srbi obnavljali,a stare ikone i religijski predmeti, kao i većina dokumenata su stradali u raznim ratovima.

Odelenje Valjevskog narodnog muzeja u Osečini je osnovano pre dve godine i uz postavke koje se menjaju, vrši istraživanja i arheološka iskopavanja u saradnji sa muzejom u Valjevu, zavodom za zaštitu spomenika kulture iz Valjeva i društvom istraživača iz Osečine

Boj na Bratačiću se bijo kako bi se osujetio jednovremeni napad i međusobno sadejstvo turskih snaga ka Mačvi i Valjevu. Pod vođstvom prote Mateje Nenadovića je 20. jula 1806. godine odbijen i treći napad turske vojske, što je bio veliki uspeh srpske taktike. Od centra Osečine do ovog spomenika možete doći ako skrenete levo kod autobuske stanice i idete pravo do mosta gde skrećete levo i ubrzo stižete na plato na kome je spomen-top srpskim junacima.

Crkva u Pecki je izgradjena početkom 20. veka na mestu vojnog groblja učesnika Prvog svetskog rata koji su poginuli u žestokim borbama u okolini Pecke. U porti crkve se nalazi spomenik borcima Druge moravske divizije i Vladislavu Ribnikaru, osnivaču Politike koji je poginuo u pomenutim borbama. Do nje stižete ako od centra Osečine skrenete levo kod autobuske stanice i put od 16 km. vas vodi pravo do Pecke.

U rodnom selu Milenka Pavlovića, Gornjem Crniljevu, je sagrađen spomen kompleks koji obuhvata spomen česmu sa pločama pilotu Pavloviću i majoru Aleksandru Stefanoviću poginulom 1999. kod Tovarnika, kao i vojnicima izginulim u ratovima za oslobođenje 1912.-1918. U okviru kompleksa se nalaze i česma, crkva sa parohijskim domom, lovački spomen-dom Milenko Pavlović Pilot, kao i igralište FK Milenko Pavlović Pilot. Spomen kompleks se nalazi na 9 km od centra Osečine, kada prođete pored osečinske crkve i produžite putem pravo.



Kremna

Smeštena je u istoimenoj kotlini koja razdvaja dve najlepše planine zapadne Srbije, Zlatibor i Taru. Njene pejzaže oslikavaju planinski vrhovi, obrasli gustim četinarskim šumama, cvetne livade i bistre vode planinskih izvora i potoka. Odlikuju je idealna nadmorska visina i klima, na sudaru morskih i kontinentalnih vetrova, te uživa status vazdušne banje. Najinteresantnije odredište je Dom proroka koji je podignut u spomen proslavljenim prorocima Tarabićima. U blizini se nalazi i jedna od najstarijih kuća u Srbiji, koja datira još iz turskog doba - Moljkovića han.


Tršić

Na samo 9km jugoistočno od Loznice nalazi se selo Tršić, rodno mesto prosvetitelja i velikana srpske književnosti i kulture Vuka Stefanovića Karadžića. U selu se nalazi etnografski park sa spomen kućom i više objekata narodne arhitekture. Ceo etno park je smešten u živopisnoj dolini rečice Žeravije. Središnje mesto ovog osobitog etnografskog spomen parka je Vukova kuća, zapravo rekonstruisana kuća porodične zadruge sa okućnicom, kakve su bile uobičajene u XIX veku.
Nedaleko od Tršića nalazi se manastir Tronoša, podignut u XIV veku kao zadužbina kraljice Katarine - žene srpskog kralja Dragutina. U manastiru se čuva kopija poznatog Tronoškog letopisa, čiji je original u Beču.



Ljubovija

Ljubovija se nalazi u zapadnoj Srbiji, na oko 200km od Beograda i graniči se sa nekoliko opština od kojih su dve veće Bajina Bašta i Valjevo. Ovaj kraj poznat je i pod nazivom Azbukovica, a njegov šarm ogleda se u gotovo netaknutoj prirodi, lekovitom bilju, zdravoj domaćoj hrani, kao i u dobro poznatom gostoprimstvu domaćina. Uticaj obližnjih planina daje mikro klimi poseban karakter i čini je veoma prijatnom, a privlačnost leži i u izuzetnoj dinamici reljefa ovog kraja.



Banja Koviljača

Banja Koviljača je jedna od najlekovitijih banja na Balkanu. Nalazi se u zapadnoj Srbiji, u zagrljaju reke Drine i šumovite planine Gučevo, na nadmorskoj visini od 128 m. Istorijat Banje Koviljače datira još iz perioda Ilira, starih Rimljana, Turaka pa sve do današnjih dana. Banja Koviljača je neodoljiv izazov za razvoj svih vidova turizma, pre svega zdravstvenog zbog svojih bogatih izvora sumporovite vode, lekovitog blata, povoljnih klimatskih uslova, a poseduje i brojne kulturno - istorijske spomenike.



Kanjon Uvca

Uvac je zlatiborska reka dubokog korita i prelepih kanjona, koja leži između severnih padina Zlatara i južnih ogranaka Zlatiborskog planinskog masiva. Prostor oko klisure reke Uvac je proglašen kao specijalni rezervat prirode zbog prisustva i gnežđenja veoma retke i malobrojne vrste lešinara, beloglavog supa.
Područje oko klisure je bogato nedovoljno istraženim pećinama, čiji su ulazi povremeno potopljeni vodom te je u njih često moguće ući jedino čamcem.



Kanjon Trešnjice

Reka Tršnjica izvire na planini Povlen na nadmorskoj visini od 1200m i ukupne je dužine 23km. Protiče kroz kanjon čije litice dostižu visinu i do 500m. Čista i nezagađena okolina omogućila je da kanjon postane stanište beloglavnog supa, koje je pored staništa u kanjonu reke Uvac. Sama reka veoma je bogata ribom, a zbog svoje čistoće prirodno je mrestilište mladice. Pešačenje kroz kanjon posetiocu omogućava da uživa u lepoti netaknute divlje prirode kanjona, da u plavetnilu neba posmatra šestarenje beloglavog supa, a u reci ugleda jata pastrmki koje pršte po plićacima.



Reka Drina

Reka Drina (329 km) jedna je od najdužih i vodom najbogatijih reka Balkana teče velikim meandrima između Mačve i Semberije. Nastaje spajanjem Pive i Tare u blizini Šćepan polja na nadmorskoj visini od oko 470 m. Drina je najveća pritoka reke Save u koju se uliva blizu Sremske Rače. U stara vremena imala je ime Drinos, a narodno ime, po boji vode je Zelenika. Reka je za vreme Rimljana bila granica između Zapadnog i Istočnog carstva.
Od svih mostova na Drini najpoznatiji je stari most u Višegradu, zadužbina Mehmed paše Sokolovića, izgrađen 1571. godine. Most je, u romanu Na Drini ćuprija, opisao nobelovac Ivo Andrić.
Najveća manifestacija na Drini je takozvana Drinska Grand regata, koja se održava svakog leta krajem jula i okuplja ogroman broj turista iz celog sveta.