Vrnjačka banja kao najveći turistički centar u zemlji i Kopaonik, najpoznatija zimska planina u Srbiji su najveće atrakcije ove oblasti.

Osim na lečenje, wellness i skijanje, planinarenje i rekreaciju ovaj deo Srbije nas zove u posetu našim manastirima, selima a jednom godišnje i na najmasovniju manifestaciju: Sabor trubača u Guči, i najveseliju manifestaciju u zemlji: Veseli spust niz Ibar.
Ibar je bio inspiracija za još jednu lepu manifestaciju Spust bez granica gornjim tokom Ibra, od Leposavića na kosovskoj strani do Raške koja se već tri godine održava krajem jula.

Pored mnogih drugih još jedna manifestacija polako postaje tradicionalna, a to je Vrnjački karneval.

Novi Pazar je smešten na reci Raškoj, u Raškoj oblasti, predstavlja ekonomski i kulturni centar Sandžaka. Smešten je na deonici starog puta koji preko Ibarske magistrale vodi do Podgorice i Jadranskog primorja. Udaljen je 280 km od Beograda. Nalazi se u dolinama reke Jošanice, Raške, Deževske i Ljudske, u Pešterskoj visoravni, okružen planinama Golijom i Rogoznom. Područje grada bilo je naseljeno u kamenom, gvozdenom i ranoantičkom dobu. Grad datira iz XV veka. Osnivač je turski vojskovođa Isa-beg Ishaković. koji je podigao grad u blizini srednjovekovnog utvrđenja Trgovište, poznat pod imenom Ras. Planine koje se nalaze u blizini, rečne doline, bogata flora i fauna, i brojni termalni i mineralni izvori predstavljaju posebne vrednosti ovog područja. U neposrednoj blizini Novog Pazara nalaze se Novopazarska i Rajčinovića banja kao i Slatinski Deževski kiseljak. Nalazi i veliki broj kulturno-istorijskih spomenika od kojih su najznačajniji: Petrova crkva iz X veka, Đurđevi stupovi (zadužbina Stefana Nemanje iz XII veka), manastir Sopoćani iz XIII veka, Grad tvrđava sa Kulom motriljom iz XV veka (izgrađena po nalogu osnivača grada), Amir-agin han (konak) iz XVII veka, hamam iz XV veka.

Vrnjačka banja

Nalazi se u centralnom delu Srbije, na šumovitim padinama planine Goč. Okolina Vrnjačke Banje obiluje očuvanim prirodnim lepotama, a uz to predstavlja izuzetno bogatu riznicu kulturno - istorijskih spomenika. Smatra se jednom od najpoznatijih i najvećih banjskih lečilišta u Srbiji. Pronadjen je arheološki materijal na osnovu koga se može tvrditi da su
Rimljani izgradili lečilište u Vrnjačkoj Banji. Tokom cele godine organizuju se razne manifestacije, a gosti mogu posetiti i obližnje manastire kao što su Gradac, Sopoćani, Žiča, Studenica, Đurdevi Stupovi.

Kopaonik

Nacionalni park Kopaonik je najveći planinski masiv u Srbiji. Pruža se od severozapada ka jugoistoku oko 75km dosežući u srednjem delu širinu oko 40km. Centar Kopaonika je podeljen na dva turistička centra, Ravan Kopaonik i Brzeće. Kopaonik je poznat po tome što je prekriven snegom čitavih 7 meseci u godini i on je glavni ski centar u Srbiji. Pored skijanja turisti mogu da planinare, lete balonom, obidju arheološko nalazište Kadijevac i ostatke stare pravoslavne crkve pod nazivom Nebeska Stolica.

Maglić

Maglić je najbolje očuvan srednjevekovni grad u Srbiji. Opkoljen je Ibar vodom sa tri strane i ima nepravilan višeugaoni oblik. Najlepšim delom smatraju se tri spojene kule sa zapadne strane koje pružaju prelep pogled na čitavu dolinu i recni tok. Veruje se da je nastao sredinom XIII veka, a u ranom srednjem veku služio je kao sedište arhiepiskopa Danila, koji je tu osnovao monašku školu. Značajnu istorijsku ulogu odigrao je tokom II srpskog ustanka, nakon čega je postao napušteni grad.

Manastir Studenica

Studenica je manastir koji je 1986. godine postao zakonom zaštićeni spomenik upisan u Listu Svetske kulturne i prirodne baštine UNESCO-a. On je jedan od najznačajnih spomenika vizantijske i srpske umetnosti. Kompleks manastira Studenica čine tri crkve: Bogorodičina, Kraljeva i crkva svetog Nikole. Bogorodičina crkva je najstarija i sagradjena je između 1183. i 1196. godine. Nosi odlike Raške škole, a u njoj su sahranjeni Simeon (Stefan Nemanja), Stefan Prvovenčani i kralj Radoslav. Od postanka Studenice pa do danas,život medu hramovima,kulama i konacima odvija se bez prestanka.

Manastir Žiča

Manastir Žica se nalazi u selu Kruševici, izmedju Kraljeva i Mataruške Banje. Manastir je zadužbina Stefana Prvovencanog, i smatra se sedištem srpske srednjevekovne države. Crkva posvecena Hristovom Vaznesenju zapoceta je sa gradnjom oko 1206. godine, a završena pre 1217. godine kada je ktitor dobio kraljevsku krunu iz Rima. Posle sticanja crkvene nezavisnosti 1219. godine crkva je bila sedište samostalne srpske arhiepiskopije, i u njoj je Sveti Sava ustoličavao svoje episkope i krunisao brata Stefana za kralja. Freske u crkvi su veoma oštećene i uništene, pa se samo preko fragmenata naslućuju tačne proporcije, rafinirani kolorit, odmerenost pokreta i mirni ritam kompozicija.

Manastir Gradac

Manastir Gradac udaljen je 21km od Raške i leži na obodu šumovitih padina Golije. Tačna godina gradnje manastira nije poznata, ali se smatra da je završen krajem XIII veka.Graden je u stilu raške škole, i zadužbina je Jelene Anžujske. Za vreme turske vladavine manastir je bio bez monaha, a zatim i bez krovnog pokrivaca. Manastir Gradac se nalazi u blizini Kopaonika i predstavlja njegovu dopunu turističke ponude.








Manastir Sopoćani

Manastir Sopoćani nalazi se 15km zapadno od Novog Pazara. Tačan naziv gradnje nije poznat jer je natpis u prstenu kubeta oštecćen baš tamo gde je bila utisnuta godina gradnje. Živopis crkve ubraja se u najimpresivnija ostvarenja vizantijskog fresko-slikarstva, koji na monumentalan način dočarava ličnosti i dogadaje iz hrišcanske istorije, a to potvrdjuje i podatak da su freske na Svetskoj izložbi srednjevekovne umetnosti u Parizu 1961. godine proglašene za najvee umetničko dostignuće XIII-og veka. UNESCO je 1979. godine ovaj manastir uvrstio u Listu svetske kulturne baštine.






Manastir Mileševa

Manastir Mileševa u dolini reke Mileševe, po kojoj je i dobio ime. Manastir je osnovao kralj Vladislav, sin kralja Stefana Prvovenčanog. Od 1237. godine do 1594. godine ovaj manastir je bio grobnica Svetog Save, sve dok manastir nisu napali Turci u XVI veku iz njega odneli mošte Svetog Save i spalili ih na Vračarevom brdu u Beogradu. Uprkos više spaljivanja od strane Turaka Mileševa je uspela da razvije bogatu kulturnu delatnost. Imala je dve velike obnove, a današnji izgled je dobila 1863. godine.